Een groot deel van de Prime Time directie (50%) en medewerkers (75%) bevond zich afgelopen weekend in de loopgraven van Rotterdam Rumble. Wij hebben ons bijzonder goed vermaakt, dank u.
De hoogtepunten:
The Yum Yums Noorse powerpopgoden, gelijk op donderdag al. Schijnbaar achteloos bliezen zij het dak van Waterfront bijkans de Maas in. Louter superhits, met dubbelloops gitaren (één daarvan bespeeld door een blonde versie van Johnny Ramone), die strak als de coiffure van Jules Deelder doordenderden, en melodieën waar menige merelvogel van schrik z’n snavel voor zou sluiten. Puur goud, kortom. Bijzonder gecharmeerd waren we ook van de mevrouw die uiterst enthousiast op d’r orgeltje stond te hameren. Helaas hoorden we van het resultaat daarvan helemaal niets, maar gelukkig kwam haar tamboerijnspel en achtergrondzang luid en duidelijk door. “Yummy yummy Yum Yums-girl” was de hit die we zelf ter plekke schreven (behoeft nog enige uitwerking).
Garagezilla sloot de donderdag af. Gelegenheidscombo, en dat is altijd linke soep. Hier pakte het gelukkig uitstekend uit. De als wolkenkrabbers beschilderde kartonnen dozen op het podium waren omgekeerd, en kijk nou eens, daar rolden allemaal tophits uit vervlogen dagen uit. Deze hits werden in knalsound de zaal ingeslingerd, en het duurde dan ook niet lang voordat de dozen (Godzilla, Tokyo, get it?) dezelfde weg volgden. Ons directielid smaakte het genoegen zo’n doos vol op z’n bakkes te mogen ontvangen. Een fraaie rode medaille op z’n kin was de rest van het feestweekend zijn badge of honour. Zanger Kepi (Groovie Ghoulies), gestoken in kinky groen Godzilla-pak (met onmiskenbaar Kermitachtige aspecten), was eveneens spreekstalmeester van het festival. Dat deed hij, na een wat aarzelend begin, aanstekelijk.
Jack Oblivian & The Tennessee Tearjerkers staken op vrijdag in een bloedvorm. Jack zelf strooide tussen de intens gebrachte monsterhits (waaronder enkele Oblivianskrakers) met grappen en grollen, die zelfs de getergde mondhoeken van onze hoofdredacteur van plezier deden krullen. Intussen bezit die Jack O. wel mooi even een Neil Youngachtige uitstraling.
Chixdiggit! straalden ook van alles uit, vooral praatjes. Mijn god, wat een lulmachine was die zanger. Na elk nummer, en regelmatig ook halverwege een vers, werden we geacht voor van alles en nog wat, maar met name ook voor de heren zelf, te applaudiseren. Dat deden we natuurlijk niet, want er zijn grenzen. Goede powerpoppunk songs had het stel overigens in overvloed, en het klonk ook allemaal retepuik. Maar gewoon drie kwartier nonstop blazen, dus zonder dat oeverloze gezwam, hoe sympathiek verder ook, had ik liever gehad.
Radio Birdman Radio Birdman! Dat kon, na ruim 20 jaar fan zijn, in feite alleen maar tegenvallen. Dat deed het dan ook niet. Aloha, deze oudjes rockten superintens als de spreekwoordelijke klok, met zanger Rob Younger (kunt u een invloedrijker figuur uit de Australische undergroundrockscene van 1975 tot heden noemen?) als lichtelijk mysterieus middelpunt. En mag ik nog even aandacht vragen voor bassist Jim Dickson? Hij ziet eruit als een tandarts, maar heere heere in de hemel, wát een powerhouse! Ik stond vooraan, ik stond paf.
The Rip Offs kwamen daar na nog. Hun snerpgitaren klonken heel aangenaam, hetgeen na een minuut of tien niet echt gezegd kon worden van hun shittalk tussen de liederen door. Supercharger it ain’t, dit combo, daar hebben ze domweg de hits niet voor, maar desalniettemin mooi meegenomen.
Overdag moest er, na het, qua tijdstip enigszins opgeschorte ontbijt, dat dagelijks bij Rotown genuttigd werd, alwaar de eieren buiten op de stoep in het volle zonlicht er prima ingingen, ook vertier gezocht worden. Dat lukte heel aardig bij de tentoonstelling van rockfotograaf Bob Gruen in V!ps International Art Galleries, alwaar fraaie prenten hingen van o.a. Blondie, The Clash, Led Zeppelin, The New York Dolls, The Sex Pistols, Iggy Pop en de Ramones, waarvan die van de laatsten mij het meest ontroerden. Vooral die waarop de gebroeders, piepjong nog, op de stoep staan voor CBGB. Ik bedoel: drie van de Ramones zijn dood, CBGB is niet meer, en ook CBGB baas Hilly Kristal is inmiddels dood…
Nog tot 28 oktober te bekijken, dus als u in de buurt bent… Het kost niks!
Op zondag was bij de Erasmusbrug een enigszins onbegrijpelijk snowboardevenement aan de gang, waarbij een 40 meter hoge schans een rol speelde. De zon scheen alsof de zomer nog beginnen moest, en vanaf halverwege de Erasmusbrug, met magistraal uitzicht over de Maas, was het mij een groot genoegen er bij te zijn.
Arnold H.