Bramen Plukken 4: Cosmic Psychos!

“Lost Cause”!

Arnold H.

Blogged with Flock

Bramen Plukken 3: God!

Een klassieker uit het Australië van de jaren ‘80. Velen menen zelfs dat dit het Beste Australische Lied Allertijden is, maar dat is uiteraard flauwekul. Een en ander neemt niet weg dat “My Pal” (want zo heet de riedel) een geweldig nummer is, waarvan het gitaardeuntje, eenmaal genesteld in ‘t hoofd, zich maar moeilijk aan de kant laat zetten door wellicht belangrijkere zaken, zoals daar zijn beslommeringen van dagelijkse aard.
De clip betreft een optreden in een Australische tv-show, en het geluid, ik waarschuw maar vast, is hier en daar aan de bibberige kant. En de beeldkwaliteit laat ook weer eens te wensen over. De helft van de vier bandleden, later opgedoken in andere bands als Bored!, Boss Hoss en Powder Monkeys, is inmiddels dood. God!

Arnold H.

Blogged with Flock

Wintertijd

Ik ben er nu al flauw van!

Dr. P.

Bramen Plukken 2: The Adicts!

Reeds dertig jaar actief (in original Fassung), maar ik heb deze Clockwork Orange punks uit Ipswich sinds 1985 niet meer gevolgd. U zult het mij niet euvel duiden, hoop ik.
Intussen is hun hitlied “Numbers” uit 1979 nog steeds een knoepert van een vers.
1979… Da’s al een aardig end terug. 1979 is nu, wat 1951 was in 1979…
The mind boggles.
Enfin, “Numbers” dus. De clip stelt geen reet voor. Sterker: het is niet eens een clip. Een matige diavoorstelling, hooguit. Liveversies zijn ook voorhanden, maar daar was ik niet van onder de indruk, dus hier de studio-opname, die aangenaam knalt.

Arnold H.

Blogged with Flock

Dialogen in de winkel

“Heeft U ook echte lp’s?”
“Wat zijn onechte lp’s?”
“….uuuhhhh, cd’s enzo…”
“oh, ok. De echte lp’s staan achter in de winkel”

Black Lips

..en Jared van the Black Lips blogt ook. Kijk maar even HIER.

Jay Reatard!

Jay Reatard heeft sinds een week of wat ook een blog. Er staan veel demo-achtige dingen op. Kijk zelf maar even wat-ie verder zoal te melden heeft, hier bijvoorbeeld.

Arnold H.

Blogged with Flock

Bramen Plukken 1: The Eastern Dark!

Hupsee, een Nieuw Rubriekje! Waarin klassieke Hitliederen bekeken kunnen worden. Niet elke dag, maar toch een paar keer per week. Zolang het duurt natuurlijk, want voor u het weet zijn we er weer zat van.
Vandaag in deel 1 het legendarische orkest The Eastern Dark uit Australië, met hun monsterhit “Julie is a junkie”. Halverwege de jaren ‘80 was dit zeer veelbelovende kunst, totdat gitarist/zanger James Darroch zichzelf in 1986 te pletter reed.
Er zijn verder geen beelden van The Eastern Dark, dus het is aardig dat dit nu beschikbaar is gesteld.
Voor liefhebbers in het algemeen en lieden die ze al 20 jaar koesteren in het bijzonder: The Eastern Dark.

Arnold H.

Blogged with Flock

Jan Wolkers!

Jan Wolkers is gestorven, en Harry Mulisch “heeft geen tijd” om een paar woorden te spreken ter nagedachtenis aan deze vaderlandse grootheid.
Waaruit maar weer eens blijkt dat de ‘top’ van onze literatuur sinds het overlijden van Gerard Reve niet bestaat uit de Grote Eén, maar uit de Grote Nul.

Arnold H.

Blogged with Flock

The Time Flys

De trouwe PT lezer kan zich natuurlijk de beste plaat van 2005 nog wel herinneren. Dat was natuurlijk “FLY” van The Time Flys. En, beste mensen, die zelfde Time Flys spelen donderdag a.s. alhier ter stede in de Ierse pub aan het Gedempte Kattendiep te G. Natuurlijk snap ik wel dat bijna iedereen dat al weet, maar voor diegenen die niet tot de elite behoren die van zulke activiteiten een gratis dreigmail van R. v.d. G. ontvangen, dit bericht. Ik zou zeggen, grijp de kans want The Time Flys spelen slechts één keer in NL, iets wat natuurlijk een grote schande is!  Bewoners van  het oostelijk grensgebied, die donderdag a.s. verstek moeten laten gaan, kunnen eventueel hun kans grijpen bij de mof. In Mofrika weten ze blijkbaar The Time Flys beter op waarde te schatten. Kijk hier voor speeldata.

Dr. P. 

The Nomads!

Het Spaanse Munster Records is bezig met het uitbrengen van een serie live dvd’s. Onlangs was het bijvoorbeeld de beurt aan de Black Lips, en binnenkort volgen The Supersuckers en The Nomads. Van de Zweden kunt u alvast de trailer hier zien.

Arnold H.

Blogged with Flock

Let’s hear it for Rotterdam Rumble!

Een groot deel van de Prime Time directie (50%) en medewerkers (75%) bevond zich afgelopen weekend in de loopgraven van Rotterdam Rumble. Wij hebben ons bijzonder goed vermaakt, dank u.
De hoogtepunten:
The Yum Yums Noorse powerpopgoden, gelijk op donderdag al. Schijnbaar achteloos bliezen zij het dak van Waterfront bijkans de Maas in. Louter superhits, met dubbelloops gitaren (één daarvan bespeeld door een blonde versie van Johnny Ramone), die strak als de coiffure van Jules Deelder doordenderden, en melodieën waar menige merelvogel van schrik z’n snavel voor zou sluiten. Puur goud, kortom. Bijzonder gecharmeerd waren we ook van de mevrouw die uiterst enthousiast op d’r orgeltje stond te hameren. Helaas hoorden we van het resultaat daarvan helemaal niets, maar gelukkig kwam haar tamboerijnspel en achtergrondzang luid en duidelijk door. “Yummy yummy Yum Yums-girl” was de hit die we zelf ter plekke schreven (behoeft nog enige uitwerking).
Garagezilla sloot de donderdag af. Gelegenheidscombo, en dat is altijd linke soep. Hier pakte het gelukkig uitstekend uit. De als wolkenkrabbers beschilderde kartonnen dozen op het podium waren omgekeerd, en kijk nou eens, daar rolden allemaal tophits uit vervlogen dagen uit. Deze hits werden in knalsound de zaal ingeslingerd, en het duurde dan ook niet lang voordat de dozen (Godzilla, Tokyo, get it?) dezelfde weg volgden. Ons directielid smaakte het genoegen zo’n doos vol op z’n bakkes te mogen ontvangen. Een fraaie rode medaille op z’n kin was de rest van het feestweekend zijn badge of honour. Zanger Kepi (Groovie Ghoulies), gestoken in kinky groen Godzilla-pak (met onmiskenbaar Kermitachtige aspecten), was eveneens spreekstalmeester van het festival. Dat deed hij, na een wat aarzelend begin, aanstekelijk.
Jack Oblivian & The Tennessee Tearjerkers staken op vrijdag in een bloedvorm. Jack zelf strooide tussen de intens gebrachte monsterhits (waaronder enkele Oblivianskrakers) met grappen en grollen, die zelfs de getergde mondhoeken van onze hoofdredacteur van plezier deden krullen. Intussen bezit die Jack O. wel mooi even een Neil Youngachtige uitstraling.
Chixdiggit! straalden ook van alles uit, vooral praatjes. Mijn god, wat een lulmachine was die zanger. Na elk nummer, en regelmatig ook halverwege een vers, werden we geacht voor van alles en nog wat, maar met name ook voor de heren zelf, te applaudiseren. Dat deden we natuurlijk niet, want er zijn grenzen. Goede powerpoppunk songs had het stel overigens in overvloed, en het klonk ook allemaal retepuik. Maar gewoon drie kwartier nonstop blazen, dus zonder dat oeverloze gezwam, hoe sympathiek verder ook, had ik liever gehad.
Radio Birdman Radio Birdman! Dat kon, na ruim 20 jaar fan zijn, in feite alleen maar tegenvallen. Dat deed het dan ook niet. Aloha, deze oudjes rockten superintens als de spreekwoordelijke klok, met zanger Rob Younger (kunt u een invloedrijker figuur uit de Australische undergroundrockscene van 1975 tot heden noemen?) als lichtelijk mysterieus middelpunt. En mag ik nog even aandacht vragen voor bassist Jim Dickson? Hij ziet eruit als een tandarts, maar heere heere in de hemel, wát een powerhouse! Ik stond vooraan, ik stond paf.
The Rip Offs kwamen daar na nog. Hun snerpgitaren klonken heel aangenaam, hetgeen na een minuut of tien niet echt gezegd kon worden van hun shittalk tussen de liederen door. Supercharger it ain’t, dit combo, daar hebben ze domweg de hits niet voor, maar desalniettemin mooi meegenomen.

Overdag moest er, na het, qua tijdstip enigszins opgeschorte ontbijt, dat dagelijks bij Rotown genuttigd werd, alwaar de eieren buiten op de stoep in het volle zonlicht er prima ingingen, ook vertier gezocht worden. Dat lukte heel aardig bij de tentoonstelling van rockfotograaf Bob Gruen in V!ps International Art Galleries, alwaar fraaie prenten hingen van o.a. Blondie, The Clash, Led Zeppelin, The New York Dolls, The Sex Pistols, Iggy Pop en de Ramones, waarvan die van de laatsten mij het meest ontroerden. Vooral die waarop de gebroeders, piepjong nog, op de stoep staan voor CBGB. Ik bedoel: drie van de Ramones zijn dood, CBGB is niet meer, en ook CBGB baas Hilly Kristal is inmiddels dood…
Nog tot 28 oktober te bekijken, dus als u in de buurt bent… Het kost niks!
Op zondag was bij de Erasmusbrug een enigszins onbegrijpelijk snowboardevenement aan de gang, waarbij een 40 meter hoge schans een rol speelde. De zon scheen alsof de zomer nog beginnen moest, en vanaf halverwege de Erasmusbrug, met magistraal uitzicht over de Maas, was het mij een groot genoegen er bij te zijn.

Arnold H.

Hamsters met jetlag!

And the winner is…! Zoals de Oscars een tegenhanger hebben in de Razzies, kent ook de Nobel prijs zijn debiele broertje: de Ig Nobel prijs, deze week voor de 17e keer uitgereikt. Er bestaan dus wetenschappers die serieus uitzoeken of er een middeltje te vinden is om hamsters van hun jetlag te verlossen , in Barcelona vond men uit dat ratten geen onderscheid maken tussen mensen die achterstevoren Japans of Nederlands spreken en de mooiste komt voor rekening van het Amerikaanse leger: een onderzoek naar een “gay bomb” die bij vijandelijke troepen ongebreideld homosexueel gedrag veroorzaakt. Dit laatste onderzoek gaat er waarschijnlijk vanuit dat homo’s sex hoger inschatten dan het landsbelang, eh.. wij hebben hier niet voor doorgestudeerd en kunnen verder geen uitspraken doen in dezen. (G) Voor de volledige lijst van winnaars: zie hier

BLIJFT DAN NIKS HET ZELFDE?

Verdomme zeg, zap ik per ongeluk langs Knevel, blijkt de EO familiedag ge-restyled te zijn als EO gezinsdag. Zaterdag a.s. in de Gelredome! “En waarom?” zult u denken. Nou, het volgende: De hele boel moest worden verjongd! En dan vraag ik me op mijn beurt af “What’s the difference?” En hebben Opa en Oma dan geen gezin? Nou? Toe dan!

Anyway, mij zult u daar niet aantreffen.

Dr. P.

Paris Hilton bij Letterman

Zo, die kop trekt wel wat mensen naar deze blog. Maar serieus mensen, hoe David Letterman afgelopen vrijdag Paris Hilton afserveerde was van grote klasse. David wilde alles weten natuurlijk, van haar jarenlange solitary confinement in Alcatraz en bood haar zelfs een parkietje aan. Niet dat Paris die referentie doorhad natuurlijk. Hier dus. (G)